زمینه و هدف: آبرآنتی ژن های میکروبی در خون و مایع مفصل بیماران آرتریت روماتوئیدی گزارش شده است. آیا وجود آنها در خون القاگر تولید فاکتورهای تشخیصی از جمله پروتئین واکنشگر C در بیماران می باشد. هدف این تحقیق تولید و خالص سازی آبرآنتی ژن C استافلیوکوکوس آرئوس و بررسی اثر آن بر تولید پروتئین واکنشگر C در موش صحرایی است. مواد و روش ها: خالص سازی آبرآنتی ژن C با اولترافیلتراسیون (Amicon Ultra Centifugal Filter Device) انجام شد. با آنتی بادی اختصاصی و ایمونوبلات تایید گردید. پروتئین حاصل تعیین غلظت شد. 50 تا 100 میکروگرم از آن به صورت داخل صفاقی و داخل مفصلی به گروه های جداگانه موش صحرایی تزریق و در زمان های مختلف خون گیری و آزمایش CRP انجام شد. نتایج: دسته بندی و تحت آزمون آنالیز واریانس قرار گرفت. یافته ها: نتیجه تزریق 50 تا 100 میکروگرم توکسین داخل مفصل و داخل صفاق توانست بعد از 20 روز تولید CRP را به میزان 7/0 میلی گرم القاء نماید. بعد از 40 روز این مقدار به 2/2 و پس از 50 روز به 5/4 میلی گرم در لیتر افزایش یافت. نتیجه آنالیز واریانس یک طرفه، از وجود اختلاف بین گروه ها و در فاصله زمانی مختلف با سطح معنی داری به ترتیب برای گروه ها (P≤ 0. 001) و برای فواصل زمانی تاثیر آبر آنتی ژن (P≤ 0. 075) خبر داد. نتیجه گیری: نتایج: حاکی از آن بود که وجود و بقای آبرآنتی ژن C استافیلوکوکوس آرئوس در بدن موش باعث القای تولید پروتئین واکنشگر C شد. هر چند این یافته مقدمه: ای برای تحقیقات بیشتر است، احتمالا بتواند راه های جدید تری برای پاتوفیزیولوژی، پیشگیری و کنترل بیماری های التهابی از جمله آرتریت روماتوئید ارایه نماید.

زمینه و هدف: شواهدی زیادی حاکی از نقش التهاب و شاخص های التهابی از قبیل سیتوکین ها و دیگر مدیاتورهای التهابی به عنوان عوامل آغازکننده در بروز سندرم متابولیک و دیگر بی نظمی های متابولیکی می باشد، لذا مطالعه حاضر به منظور بررسی ارتباط احتمالی بین شاخص التهابی پروتئین واکنشگر C- (hs-CRP) با اجزای تشکیل دهنده سندرم متابولیک طراحی شده است.مواد و روش ها: در مطالعه مورد-شاهدی حاضر تعداد 421 نفر متشکل از 215 فرد مبتلا به سندرم متابولیک و 206 فرد سالم بطور تصادفی از جمعیت شهر مشهد انتخاب شدند. افراد مبتلا بر اساس معیار پانل درمانی بزرگسالان شناسایی و انتخاب شدند. متغیرهای تن سنجی از قبیل وزن، نمایه توده بدن، دور کمر، دور باسن، نسبت دور کمر به دور باسن، فشار خون سیستولی و دیاستولی و نیز شاخص های بیوشیمیایی و التهابی افراد شرکت کننده با روش های استاندارد اندازه گیری و تعیین شد.یافته ها: متوسط شاخص های تن سنجی و نیز میانگین متغیرهای بالینی شامل قند خون ناشتا، تری گلیسرید و کلسترول تام، از مقادیر بالاتری در گروه سندرم متابولیک نسبت به گروه شاهد برخوردار بودند (p<0.05) ، و برعکس میزان -HDL کلسترول در گروه شاهد بالاتر بود. با توجه به همسان سازی سن و جنس در انتخاب افراد دو گروه، هیچ تفاوت آماری معنی داری در میانگین سنی و توزیع جنسی دو گروه وجود نداشت. غلظت شاخص التهابی hs-CRP در گروه سندرم متابولیک در مقایسه با گروه شاهد بیشتر بوده و این تفاوت از لحاظ آماری معنی دار بود (p<0.05) همچنین ارتباط معنی داری بین غلظت شاخص التهابی hs-CRP و غلظت تری گلیسرید سرمی مردان مبتلا به سندرم متابولیک و میزان -HDL کلسترول سرم زنان نرمال مشاهده گردید.نتیجه گیری: غلظت شاخص التهابی hs-CRP در افراد مبتلا به سندرم متابولیک افزایش می یابد و در مردان با تری گلیسرید سرمی و در زنان با میزان -HDL کلسترول سرم ارتباط مستقیم دارد.

اهداف: ورزش و فعالیت بدنی از عوامل موثر بر غلظت سرمی هوموسیستئین است. CRP از جمله پروتئین های پلاسماست که در کبد ساخته شده و افزایش تولید آن پاسخی به بیماری های عفونی، التهاب ها و آسیب های بافتی است. هدف این مطالعه، بررسی آثار کوتاه مدت تمرین حاد بر میزان هوموسیستئین و CRP پلاسما در زنان چاق و زنان دارای وزن طبیعی بود.روش ها: این پژوهش نیمه تجربی پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل در زنان چاق 20 تا 30 ساله مراجعه کننده به آزمایشگاه فیزیولوژی ورزش انجام شد و 10 زن دارای 35 تا 45% چربی به روش نمونه گیری تصادفی به عنوان گروه آزمون انتخاب شدند. 10 دانشجوی دختر دارای 21 تا 23% چربی به عنوان گروه کنترل انتخاب شدند. وزن، درصد چربی، WHR و BMI آزمودنی ها قبل و بعد از یک جلسه تمرین اندازه گیری شد. تجزیه و تحلیل داده ها با آزمون Tزوجی و تحلیل کواریانس با استفاده از نرم افزار SPSS 16 انجام شد.یافته ها: در اثر یک جلسه تمرین حاد، میزان هوموسیستئین در گروه آزمون افزایش معنی داری نشان داد (p=0.02)، این افزایش در گروه کنترل معنی دار نبود (p=0.1). سطح CRP در هر دو گروه آزمون (p=0.001) و کنترل (p=0.0001) افزایش معنی داری نشان داد. تغییر میزان هوموسیستئین در اثر یک جلسه تمرین حاد، بین دو گروه آزمون و کنترل معنی دار بود (p=0.004) و افزایش در گروه آزمون بیشتر بود. اختلاف معنی داری در سطح CRP در اثر یک جلسه تمرین حاد بین دو گروه آزمون و کنترل مشاهده نشد (p=0.62).نتیجه گیری: یک جلسه تمرین حاد می تواند باعث افزایش سطح سرمی هوموسیستئین و CRP در زنان چاق و طبیعی شود.

هدف تحقیق حاضر، تعیین تاثیر یک دوره اردوی آماده سازی شش هفته ای بر پروتئین واکنشگرC - به عنوان یکی از پروتئین های التهابی فاز حاد کاراته کاران حرفه ای جوان انتخاب شده برای شرکت در مسابقات بین المللی جام فجر، بوده است. 10 نفر کاراته کار پسر دعوت شده به اردو با وزن 68±5 کیلوگرم، سن 20.8±2 سال، قد 175±4 سانتی متر و میزان چربی 7.6±2 درصد به طور داوطلبانه در تحقیق شرکت کردند. تمرینات به مدت شش هفته و شش روز در هفته در قالب اردوی آماده سازی انجام گرفت. بدین صورت که در سه هفته اول، شدت و مدت تمرین فزاینده بود و تمرینات با رعایت اصل اضافه بار و در دو نوبت صبح و بعد از ظهر انجام گرفت. شدت جلسات تمرینی در هفته های چهارم و پنجم ثابت بود و دو جلسه در روز اجرا شد، اما در هفته ششم تعداد جلسات تمرینی به یک جلسه در روز کاهش پیدا کرد. نمونه های خون از هر آزمودنی در سه نوبت شامل 24 ساعت قبل از شروع اردو، بعد از گذشت سه هفته و شش هفته گرفته شد. نمونه خونی اول به دنبال 12 ساعت ناشتایی و 48 ساعت بی تمرینی و نمونه های دوم و سوم در حالت ناشتا و تقریبا 18-17 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی جمع آوری شد. برای تعین میزان کمی CRP از روش الایزا استفاده شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد که غلظت CRPدر هر سه مرحله 24 ساعت قبل از شروع اردو، بعد از گذشت سه و نیز شش هفته در دامنه طبیعی قرار داشت. در طی سه هفته اول، CRP افزایش 114 درصدی نسبت به مقادیر پایه داشته است که این افزایش معنی دار نبوده و در طی سه هفته پایانی نیز به مقادیر اولیه بازگشت کرده است. به طور کلی، با توجه به نتایج تحقیق حاضر می توان گفت که شش هفته تمرینات آماده سازی باعث پاسخ ملایم فاز حاد در کارته کاران حرفه ای می شود و تغییرات سطوح CRP در طی این مدت حاکی از آن است که شدت التهابات در این ورزشکاران خفیف بوده است.

مقدمه: چغندر یک ماده غذایی کاربردی در صنایع غذایی است ولی جایگاه آن در میان ورزشکاران به بخوبی مشخص نیست. این مکمل طبیعی ممکن است در تقویت و کنترل عوامل ایمنی، پراکسیداسیون لیپیدی و کربونیله شدن پروتیین سلولی و مقابله با شاخصهای اکسایشی موثر باشد. لذا هدف از این پژوهش بررسی اثرات یک دوره تمرین مقاومتی و مکمل یاری آب چغندر بر پروتیین واکنشگر C، لیپید هیدروپراکسید و پروتیین کربونیل در سرم رت های نربود. روش کار: دراین مطالعه تجربی 48 رت نر (10-8 هفته ای) نژاد ویستار پس از آشنایی با محیط جدید به طور تصادفی در 4 گروه (12 تایی با وزن 20 ±,210): گروه دارونما، گروه تمرین مقاومتی، گروه مکمل، گروه تمرین مقاومتی+ مکمل قرار گرفتند. برنامه تمرینی به مدت 8 هفته و هفته ای 4 جلسه انجام شد. پروتکل تمرینی با شدت 70 تا 75 درصد وزن رت ها به صورت فزاینده تا هفته هشتم طراحی شده بود. مکمل آب چغندر درگروه های مکمل و مکمل+ تمرین مقاومتی روزانه با دوز mg/kg/bw 8 به صورت گاواژ دریافت میکردند. خونگیری بلافاصله پس از آخرین جلسه تمرینی و با شرایط مشابه انجام شد. ازآزمون تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون بونفرونی برای تعیین معناداری تغییرات استفاده شد (05 / 0 ≥,P). یافته ها: پس از 8 هفته در مقادیر پروتیین واکنشگر C و پروتیین کربونیل و لیپید هیدروپراکسید در گروه های مکمل و تمرین مقاومتی+مکمل کاهش مشاهده شد. این کاهش در شاخصهای پروتیین واکنشگر (C (05 / 0 = P، پروتیین کربونیل (001 / 0 = P) و هیدروپراکسید لیپید (004 / 0 = P) معنادار گزارش شد. نتیجه گیری: نتایج این تحقیق نشان داد سازگاری به پروتکل تمرین و مکمل یاری آب چغندر با اثرات آنتی اکسیدانی، موجب کاهش پروتیین واکنشگر C، پراکسیداسیون لیپیدی و کربونیله شدن پروتیینها شده است و برای بهبود سیسم ایمنی میتوان از این مکمل استفاده کرد.

زمینه و هدف: کاربرد روش های مقابله با استرس در بیماران عروق کرونر قلب می تواند منجر به تغییرات قابل ملاحظه ای در سطح پروتئین واکنشگر C شود. ولی، پژوهشگران تا به حال به طور تجربی آن را مورد کنکاش قرار نداده اند. لذا، هدف اصلی این پژوهش شناخت رابطه بین راه های مقابله با استرس و بیومارکر پروتئین واکنشگر C و نیز یافتن راه های مقابله ای است؛که تغییرات در غلظت پروتئین واکنشگر C را پیش بینی می کنند.مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نوع توصیفی و همبستگی است. در سال 1390 انجام پذیرفته است. جامعه آماری آن را همه بیماران مبتلا به بیماری عروق کرونر قلب (CHD) مراجعه کننده به بیمارستان قلب و عروق شهید رجائی تهران در سال 1390 بودند. تعداد 44 بیمار مبتلا به CHD بستری در بخش های داخلی زنان و مردان و بخش های خصوصی بیمارستان که گرفتگی عروق کرونر در آنها توسط آنژیوگرافی مورد تایید قرار گرفته بود از بین بیماران واجد شرایط به روش نمونه برداری قضاوتی انتخاب شدند. در این پژوهش از پرسشنامه راه های مقابله ای- لازاروس و فولکمن (Folkman & Lazarus) و کیت پروتئین واکنشگر C (ساخت شرکت پارس آزمون) استفاده شد. برای تحلیل آماری داده های پژوهش از شاخص ها و روش های آماری توصیفی و نیز ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چند متغیری به روش گام به گام در سطح معناداری 0.01 استفاده شد. قابل ذکر است که نرم افزار رایانه ای مورد استفاده در این پژوهش برای پردازش داده ها، SPSS نسخه 17 بود.یافته ها: یافته ها نشان داد که بین راه های مقابله با تنیدگی هیجان مدار (ناکارآمد) با بیومارکر پروتئین واکنشگر C همبستگی مثبت و رابطه معنادار و نیز بین راه های مقابله با تنیدگی مساله مدار (کارآمد) با بیومارکر پروتئین واکنشگر C همبستگی منفی و رابطه معنادار وجود دارد. همچنین ضریب تاثیر راه مقابله ای ارزیابی مجدد مثبت با توجه به مقدار t نشان داد که از بین 8 راه مقابله با تنیدگی فقط این متغیر با اطمینان 0.99 می تواند تغییرات مربوط بیومارکر پروتئین واکنشگرC  را پیش بینی کند (P=0.001).نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که افزایش کاربرد راه های مقابله با تنیدگی هیجان مدار (ناکارآمد) باعث افزایش در سطح بیومارکر پروتئین واکنشگر C و افزایش در به کارگیری راه های مقابله با تنیدگی مساله مدار (کارآمد) منجر به کاهش در سطح بیوماکر پروتئین واکنشگر C می شود.

مقدمه: عدم تعادل بین تولید رادیکال آزاد و اجزاء سیستم دفاع آنتی اکسیدانی بدن منجر به استرس اکسیداتیو می شود. آنتی اکسیدان ها می توانند شدت التهاب را کاهش دهند. پروتئین واکنشگر C عامل التهابی است و این سوال مطرح است که آیا رزوین به عنوان یک آنتی اکسیدان می تواند سطح پروتئین واکنشگر C را در بازیکنان والیبال زن نخبه کاهش دهد؟مواد و روش ها: روش تحقیق از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون بود که در آن 20 بازیکن نخبه والیبال به طور تصادفی در دو گروه مکمل و شبه دارو تقسیم شدند. آزمودنی ها در گروه مکمل به مدت 14 روز 400 میلی گرم مکمل رزوین دریافت کردند. نمونه های خونی جهت تعیین CRP، قبل و بعد از دوره مداخله از دو گروه دریافت شد. مکمل سازی با رزوین در مرحله تمرینات اختصاصی انجام شد. CRP با کیت لاتکس به صورت کمی اندازه گیری شد.یافته های پژوهش: نتایج حاکی است که مصرف مکمل رزوین موجب کاهش معنی دار فاکتور التهابی پروتئین واکنشگر C در بازیکنان والیبال نخبه زن می شود (P<0.05). تغییرات CRP در گروه مکمل کاهش 0.37 میلی گرم بر لیتر و در گروه دارونما، افزایش 0.09 میلی گرم بر لیتر را نشان می دهد.بحث و نتیجه گیری: بر اساس یافته های مطالعه حاضر می توان پیشنهاد کرد که دریافت مکمل رزوین می تواند تولید فاکتور التهابی CRP متعاقب تمرین شدید را کاهش دهد و احتمالا به بازتوانی بهتر ورزشکار کمک می کند.

مقدمه و هدف: پروتئین واکنشگر (C-Reactive Protein; CRP) C نقش ویژه ای را در غالب التهابات سیستمیک بدن ایفا می کند. نقش این مارکر در بیماری های قلبی جهت تشخیص حوادث قلبی دارای اهمیت بسیار است. در این مطالعه ارزش پیش بینی کنندگی hs-CRP در بیماران مبتلا به آنژین ناپایدار مطالعه و ارتباط آن با بروز سکته قلبی، مرگ و نیاز به جراحی در زمان بستری و یک ماه بعد از ترخیص بررسی شده است.روش کار: در یک مطالعه همگروهی تعداد 180 بیمار مبتلا به آنژین ناپایدار بستری در بیمارستان اکباتان همدان مورد بررسی قرار گرفتند. بیماران بر اساس سطوح hs-CRP به دو گروه مواجهه با سطوح بالای CRP و گروه کنترل با سطوح پائین CRP تقسیم و بعد از پایان دوره بستری و 30 روز بعد از آن پیگیری و از نظر رسیدن به مرگ، نیاز به مداخله جراحی و بروز سکته قلبی (Myocardial Infarction; MI) بررسی شدند. اطلاعات توسط چک لیست استخراج و با نرم افزار SPSS و آزمونهای آماری Chi square و t-test مورد مقایسه قرار گرفتند.نتایج: تفاوت آماری مشخصی بین اطلاعات دموگرافیک دو گروه مشاهده نشد. در زمان بستری تفاوت معنی داری بین دو گروه از لحاظ رسیدن به عوارض مرگ، نیاز به مداخله جراحی و MI مشاهده نگردید (P>0.05) اما در پیگیری به عمل آمده یک ماه بعد از بستری، مشاهده شد که میزان بروز عوارض در گروه دارای مقادیر بالای CRP بیشتر و از نظر آماری معنی دار است .(P=0.045) تعداد بروز عوارض در دو گروه دارای مقادیر بالای CRP و مقادیر پائین آن به ترتیب در 19 و 10 بیمار در زمان بستری و 29 و 19 بیمار در یک ماه بعد از بستری بود.نتیجه نهایی: مقادیر بالایhs-CRP  توان پیش بینی بروز عوارض قلبی در بیماران را یک ماه بعد از ترخیص از بیمارستان دارد.

هدف از این پژوهش، ارزیابی اثر بخشی تمرینات منظم ترکیبی حین دیالیز بر فاکتورهای خطر مداخله گر در بیماری های قلبی عروقی بود. بدین منظور، 45 بیمار همودیالیزی (با میانگین سنی 61±9.02 سال و وزن 69±11.25 کیلوگرم) به طور تصادفی در دو گروه تمرین (24 نفر) و کنترل (21 نفر) جای گرفتند. گروه تمرین در یک دوره برنامه تمرین ترکیبی 16 هفته ای شرکت نمود که تمرینات آن ها شامل: رکاب زدن به وسیله ارگومتر و تمرینات مقاومتی پا با استفاده از وزنه در طول سه جلسه هفتگی دیالیز بود. پیش از شروع تمرینات و پس از پایان دوره تمرینی، پارامترهای مرتبط با بیماری قلبی عروقی (فتوئین A و پروتئین واکنشگر C) و فاکتورهای مرتبط با عملکرد کلیه و کیفیت زندگی اندازه گیری گردید. نتایج نشان می دهند که چهار ماه تمرین ترکیبی فزاینده موجب بهبود کیفیت زندگی و عملکرد بدنی بیماران دیالیزی می شود. بر اساس نتایج، تغییر معنا داری در مقدار فتوئین A و پروتئین واکنشگر C در اثر تمرین مشاهده نمی شود (P>0.05)، اما تغییر در برخی فاکتورهای مرتبط با کلسیفیکاسیون عروقی و نیز بهبود کیفیت زندگی، نشان دهنده اثر مثبت فعالیت بر این بیماران می باشد. با توجه به این که سطح اولیه پروتئین واکنشگر C در این بیماران بالا بوده و مقدار سطح پایه و اولیه فتوئین A در آن ها بسیار پایین تر از افراد عادی می باشد، تاثیرات غیرالتهابی معنا دار تمرین ورزشی که در جمعیت عادی دیده می شود ممکن است در بیماران دارای التهاب گسترده مانند بیماران دیالیزی کافی نباشد.

لطفا برای مشاهده متن چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.